Over het werk

poeziestellageWe zien wat we niet zien

Wat zou er kunnen zijn, dat zich vlak onder de oppervlakte of in diepere lagen van het waarneembare bestaan te slapen heeft gelegd? Waar kan ik als waarnemer contact mee krijgen?

Ik zie bijvoorbeeld een stoel, maar er is altijd meer dan alleen maar een stoel. Door aandachtiger waar te nemen ontstaat er een rijker beeld, voorbij de stoel. Ik zie bijvoorbeeld een beschadiging, een reparatie of sporen van gebruik. Een kind heeft er wellicht ooit met een potlood op getekend. Dat kunnen deuren zijn waardoor ik als kijker naar binnen ga in een mogelijk verhaal achter de stoel. Zulke verhalen “lees” ik graag.

Kennelijk is daar een parallelle, ander wereld. Een wereld met een andere taal, andere beelden, andere of misschien wel geen normen. De aanwezigheid van dat bestaan intrigeert mij en er is veel dat mij kan aanzetten tot inkeren naar dat niveau van zijn en het vervolgens oproepen van beelden.

In een proberen dat naar buiten te brengen in de vorm van beelden, schilderijen, foto’s en gedichten, ontstaat er zo nu en dan een beeld dat ik waardevol vind om te laten zien.

Te laten zien en daarmee anderen uit te nodigen ook contact te maken met die onderliggende laag.

Mijn fotopoëzie, schilderijen en beelden zijn te zien rond en tijdens het weekend van de kunstroute van de Stichting KKBO (Kunstkollektief Borger-Odoorn). Het werk is daar opgesteld in de centrale hal van het Hunzehuys in Borger. In het weekend van de kunstroute zal ik ook zelf aanwezig zijn.

Voor een bezoek aan mijn atelier in Drouwenerveen ben je het hele jaar door welkom.